บทที่ 21 ช่วยผม

ตอนที่ 2  ช่วยผม

ผมค่อยๆ ฟื้นคืนสติกลับมารับรู้ถึงความเจ็บ ปวดตึงเหมือนใครจับแขนผมมัดแล้วขึงห้อยลงมาจากเพดาน ร่างกายซีกซ้ายของผมปวดระบมจนแทบกระดิกตัวไม่ได้

“เคลย์ตัน” ผมร้องเรียกชื่อน้องชายออกมาเพราะในใจและจิตใต้สำนึกยังคงไม่คลายความห่วงใย ไม่รู้ป่านนี้เจ้าโอเมก้าตัวจิ๋วจะไปเป็นตายร้ายดีอยู่ที่ไหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ